piątek, 4 marca 2016

Publiczny transport zbiorowy cz. 4



Jak pisałem w poprzedniej części cyklu maksymalny okres umowy określa:
1) art.4 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007,
2) art. 25 ust 2 oraz art. 27 ust 1. ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.

Dziś chciałbym rozwinąć ten temat.


Umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego jest zawierana na czas oznaczony, nie dłuższy niż:
1) 10 lat - w transporcie drogowym,
2) 15 lat - w transporcie kolejowym, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 7 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym,
3) 15 lat - w transporcie innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim i w żegludze śródlądowej.

W razie konieczności, przy uwzględnieniu warunków amortyzacji środków trwałych, okres obowiązywania umów o świadczenie usług publicznych może być przedłużony maksymalnie o połowę, jeżeli podmiot świadczący usługi publiczne zapewnia środki trwałe, które mają istotne znaczenie dla wszystkich środków trwałych potrzebnych do realizacji usług transportu pasażerskiego stanowiących przedmiot umowy o świadczenie usług publicznych oraz są związane przede wszystkim z usługami w zakresie transportu pasażerskiego stanowiącymi przedmiot tej umowy.

W art. 4 ust 4 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 znajdziemy wyjątek od powyższej zasady. Umowa o świadczenie usług publicznych może zostać zawarta na dłuższy okres, o ile:
1) jest to uzasadnione amortyzacją kapitału w związku z wyjątkowymi inwestycjami w infrastrukturę, tabor kolejowy lub pojazdy
2) zamówienie prowadzące do zawarcia umowy o świadczenie usług publicznych zostało udzielone na podstawie procedury przetargowej zapewniającej uczciwą konkurencję.

W takim przypadku, właściwy organ w ciągu roku od zawarcia umowy przekazuje Komisji umowę o świadczenie usług publicznych i przedstawia powody uzasadniające dłuższy okres jej obowiązywania.

Brak komentarzy:

Publikowanie komentarza